02 August 2018

Μια αιμοληψια. Να τελειωσε!

Η αληθεια ειναι πως δεν εχω γνωρισει καποιον που να θεωρει την αιμοληψια ευχαριστη διαδικασια. Αντε να την θεωρει αδιαφορη.


Για ενα 23μηνιτικο πιθανον να ειναι μια εμπειρια επωδυνη και ισως φοβιστικη. Και λεω πιθανον γιατι δε θυμαμαι. Αυτο ειναι μια αληθεια. Και σαν μητερα αυτο το παιρνω ως δεδομενο. Και θεωρω οτι αυτο που μπορω να κανω ειναι να ειμαι μαζι με το παιδι, υποστηρικτικα με ηρεμια, αγκαλια και σταθεροτητα. Γιατι η αιμοληψια θα γινει, πιθανον να πονεσει, πιθανον να τρομαξει. Και χρειαζεται να νιωθει οτι καποιος ειναι μαζι του. Μεχρι εκει.

"Κοιτα αυτον τον πινακα με τα λουλουδια.."
Τον κοιταζει και λεει "Λουλουδια ναι!"
Και ενας διαπεραστικος πονος ερχεται απο το χερι της. Κλαιει σπαρακτικα, με απορια ισως και θυμο. Κοιτουσε τον πινακα με τα λουλουδια...
Δεν συνεργαζεται αλλο. Δεν νιωθει ασφαλεια. Δεν εμπιστευεται.
Μεχρι πριν λιγο παρακολουθουσε τη διαδικασια ηρεμη.
"Εχεις δικιο της λεω. Πονας; Τρομαξες;"
Το κλαμα σταματα.
"Ναι!" λεει με απογνωση.
Αρχιζει να κουνιεται, δεν θελει αλλο. Δυο ψηλες κυριες με ασπρα ανεβαζουν τον τονο και πλησιαζουν. Ποσοι χρειαζονται αραγε; Την κραταω. Αρχιζουν να μιλανε μαζι. "Να να τελειωσεεεε...κοιτα τα λουλουδακια."
Αλλα δεν εχει τελειωσει. Η μικρη κοιτα μια το χερι της και μια τη νοσοκομα. Ξερει τι σημαινει τελειωσε. Απο την αναγκη μας να προστατευσουμε τα παιδια απο την "ασχημια" παραποιουμε την αληθεια. Τους κανω νοημα μαλλον αρκετο."Ειμαι εγω μαζι της." Για να κανουν αυτο που ξερουν.
 Δεν χρειαζεται ολο αυτο. Ηρεμια, στηριξη και ελευθερια να κλαψει θελει.
"Καντε την αιμοληψια. Απλως κλαιει και δεν της αρεσει. Λογικο. "
Δεν υπαρχει χωρος για κριτικη. Ο νοσηλευτης κανει αυτο που οι περιστασεις του εχουν δειξει ως πιο αποτελεσματικο. Στην περιπτωση αυτη το αποτελεσματικο ειναι "να μην κλαψει και να συνεργαστει".
Δεν γνωριζω καποιο 2χρονο να εχει συνεργαστει. Γιατι δεν μπορει. Αντιδρα ενστικτωδως στον πονο, στο αγχος του γονιου του και στην ατμοσφαιρα που μυριζει ανασφαλεια.
Γνωριζω πολλα διχρονα που σπαραζουν απο μια εμπειρια που θα μπορουσε να μην ειναι τραυματικη. Γιατι δεν  τους δοθηκε χωρος να κλαψουν επειδη πονεσαν και  τους χρυσωσανε το χαπι. Ο πονος ειναι πονος.

Αλλα το να κοιταζεις αμεριμνος κατι και να σου καρφωνουν την πεταλουδα ειναι πονος που δημιουργει φοβο.
Τα παιδια θα ζησουν τελειες στιγμες. Θα ζησουν ετσι κι ετσι στιγμες. Θα ζησουν και χαλια στιγμες. Γιατι ετσι ειναι.
Η παρεα, η ασφαλεια, η αληθεια στα μετρα τους, η δυναμη και η αναγνωριση αυτων που αισθανονται θα καταταξουν τις εμπειριες σε αυτο που πραγματικα ειναι. Δεν θα τις κανουν βιωματα.
Ειναι απλα μια αιμοληψια. Δυσαρεστη, ισως επιπονη και πιθανον αναγκαια. Ας τους κανουμε παρεα να νιωθουν ασφαλεια. Ας τους πουμε την αληθεια οσο την ξερουμε. Κι ας τους αναγνωρισουμε οτι συνεργαστηκαν οσο μπορουσαν.  Ας το κανουμε εμεις. Αυτοι που γνωριζουν και εμπιστευονται. Χωρις καμμια αλλη παρεμβαση σε μονοπατια που δεν γνωριζουμε. Δεν ξερω να κανω αιμοληψια. Θα την κανει η νοσηλευτρια. Εγω θα ειμαι ο κρικος που θα στηριξει αυτο.
Η μικρουλα εφυγε περπατωντας, να παει για κουλουρι. Στο σπιτι εδειξε το χερι της στον μεγαλο αδερφο.
"Κοιτα Μιμη, πονασε αλλα καλαααα"



No comments:

Post a Comment

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Creative Commons LicenseΑυτό έργο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Ελλάδα.