"Τα 2 πρώτα χρόνια". Κύκλος 6 συναντήσεων Montessori για εγγύους και γονείς βρεφών στις Μικροφυιες.

Σε 6 συναντήσεις από Νοέμβρη έως Απρίλη θα καλύψουμε τις πρώτες βασικές απορίες, ίσως και δυσκολίες που συναντά ένας γονιός στην καθημερινότητα του με ένα βρέφος. Συγκεκριμένα θα γνωρίσουμε πως λειτουργεί το σώμα και η σκέψη τους πρώτους 24 μήνες. Έπειτα θα ασχοληθούμε με τις βασικές λειτουργίες και φυσικά το περιβάλλον.

Συγκεκριμένα:

Δευτέρα 18/11/2019 Τι συμβαίνει στο σώμα και την σκέψη μου τα 2 πρώτα χρόνια. Τι θεωρητικά πλαίσιο με πληροφορίες για την νοητική συναισθηματική και σωματική ανάπτυξη των βρεφών.

Δευτέρα 16/12/2019 στις 18.00: Ο ύπνος, πόσο, που και γιατί θέλουμε να αναπτυχθεί μια υγιης σχέση με την διαδικασία. Πως λειτουργούμε προετοιμάζοντας τα επόμενα χρόνια.

Δευτέρα 13/1/2020 στις 18.00: Η γλώσσα, η επικοινωνία και ο προφορικός λόγος. Γεμίζοντας τις αποθήκες του λόγου. Πως αναπτύσσεται η ομιλία στα βρέφη.

Δευτέρα 17/2/2020 στις 18.00: Η τροφή και η διατροφή. Μπαίνοντας στις στέρεες τροφές. Η υγιής σχέση με το φαγητό.

Δευτέρα 16/3/2020 στις 18.00: Το περιβάλλον και τα παιχνίδια που χρειάζονται στα 2 πρώτα χρόνια. Πως διαμορφώνεται το σπίτι που φιλοξενεί βρέφη.

Δευτέρα 27/4/2020 στις 18.00: Οι σημαντικοί άνθρωποι. Οι σχέσεις και η "κοινωνική" ζωή του βρέφους που γίνεται παιδί.

Συντονίζει: Νομικού Ντίνα (μοντεσσοριανή παιδαγωγος). Το πλήρες βιογραφικό της θα βρειτε στο thechildin.gr

Πρακτικές λεπτομέρειες

Η παρακολούθηση αφορά σε όλο τον κύκλο των 6 συναντήσεων και απευθύνεται σε εγγυους, γονείς παιδιων 0 έως 2 ετών και παιδαγωγούς βρεφών που έχουν ενδιαφέρον για την ενημέρωση γονέων πάνω σε αυτά τα θεματα. Βρέφη έως 6 μηνών είναι ευπρόσδεκτα.

Κόστος κύκλου: 150 ευρώ σε 3 δόσεις   ( Νοέμβριος, Ιανουάριος και Μάρτιος). 

Το μέρος: Μικροφυιες (Βορείου Ηπέιρου 61, Γλυφαδα, 16562)

Διάρκεια συναντήσεων: 18.00 - 19.30

Δηλώσεις συμμετοχής με mail στο nomikoukonstadina@gmail.com ή sms στο 6947842849 ( το όνομα σας, τηλεφωνο και mail) έως και 24/11.

Καλή μας αντάμωση!!

Οι ετήσιες ομάδες Montessori για το 2019-2020

Kαλό μας φθινόπωρο!. Επιτέλους τα μάζεψα όλα και τα παραθέτω. Φέτος θα δουλέψουμε σε ετήσια βάση με παιδαγωγούς σε μια ομάδα που παντρεύει γενική και ειδική παιδαγωγική, με γονείς παιδιών 2-6 ετών σε 2 μέρη (Κηφισιά και Π.Φάληρο) και με γονείς παιδιών 0- 99 ετών σε μια ομάδα για την επικοινωνία.

Αναλυτικά:

Για παιδαγωγούς

 Ετήσια ομάδα παιδαγωγικής Montessori και ειδικής παιδαγωγικής.

'Εναρξη 19/10. Δηλωσεις συμμετοχής έως και 11/10.

Συντονίζουν: Λαμπρινή Κουβαρά και Ντίνα Νομικού

Λεπτομέριες εδώ: Ετήσια ομάδα παιδαγωγών.

Για  γονείς παιδιών 18μ- 6 ετών

Κλειστή ομάδα γονέων Μontessori 2019-2020 Kηφισιά και Π.Φάληρο

Δύο ετήσιες ομάδες. 'Εναρξη 9/10/2019 ομάδα Κηφισιάς και 16/10 ομάδα Π.φαλήρου

Λεπτομέριες εδώ:  Ετήσια γονείς

Βιωματική ομάδα για γονείς παιδιών 0-99 ετών.

"Χτίζοντας την επικοινωνία με το παιδί μου"

Η επικοινωνία από την αρχή ως το τέλος. Από βρέφη έως και την εφηβεία τα παιδιά αλλάζουν συνεχώς τις παράμετρους της επικοινωνίας. 

Έναρξη 23/10 /2019. Λεπτομέριες εδώ: Ομάδα γονέων για την επικοινωνία



Μικρή εκπαίδευση στο υλικό Μοntessori στο Ηράκλειο Κρήτης.

3 Σαββατοκύριακα εργασίας και χαράς πάνω στην παιδαγωγική και το υλικό στο Play and Learn στο Ηράκλειο.

Έναρξη 30/11. Λεπτομέριες εδώ: 3 σ/κ για παιδαγωγούς στο Ηράκλειο. 

Καλή μας αντάμωση όπου συναντηθούμε!

Το φιδάκι της αγρύπνιας!

Πέρασε ένας μήνας από τότε που η Νάσια (βλέπε νεογέννητη κόρη) αποφάσισε να έρθει στο μάταιο τούτο κόσμο. 

Πέρασε ένας μήνας από τότε που ξεχάσαμε οικογενειακώς τον σερί ύπνο και μαγευτήκαμε από το πως είναι να μεγαλώνει η παρέα.

Μπορεί να κοιμόμαστε σαν τους φαντάρους όπου ακουμπήσει ο ώμος μας, να μαζεύουμε περίεργα υγρά από όλο το σπίτι και τα ρούχα μας πλέον αν πλένονται με υποαλλαεγικο απορρυπαντικό που μυρίζει το τίποτα αρχίσαμε όμως να βλέπουμε πως είναι να πολλαπλασιάζεται η αγάπη και να μεταλλάσσεται η σκέψη για το τι έχει ανάγκη ο καθένας μας.

Το πιο σημαντικό από όλα για μένα είναι το πως το μεγαλύτερο παιδί μας ξαφνικά "ψήλωσε", και είδαμε πόσο ωραίο είναι να μπορεί να λεκτικοποιεί τι συναισθήματα του και να γίνονται αποδεκτά χωρίς παρατράγουδα. 

Κάπου ανάμεσα σε πάνες θηλασμούς και νανουρίσματα βρήκαμε ευκαιρία να φτιάξουμε κάτι όμορφο οι δυο μας. Κάτι εύκολο αλλά πολύ δημιουργικό.

Τα υλικά μας: μια παλιά πάνα της Νάσιας, μαρκαδόροι (υφασμάτων αν έχετε), playmobil, αυτοκινητάκια ή καπάκια ή ότι άλλο θα μπορούσε να γίνει πιόνι και ένα τεράστιο ζάρι από αφρολέξ!

Όλα αυτά έφτιαξαν ένα υπέροχο φιδάκι, ευκαιρία για να γράψει το παιδί αριθμούς, να σκεφτεί το πως θα στήσει τα φίδια και τις σκάλες σωστά, να κινηθεί αφού το τεράστιο ζάρι μας θέλει κυνήγι και να καμαρώσει για το χειροποίητο παιχνίδι που πάει παντού! Διπλώνεται και μπαίνει μαζί με μικρό ζάρι και πιόνια ακόμα και στο τσαντάκι της μαμάς και μας σώζεις την αναμονή για τον παιδίατρο.

Για νυσταγμένη και παραπονεμένος καλά τα πήγαμε! Το δικό μου πιόνι ήταν μια εγγυος playmobil (στο μυαλό κάποιου μάλλον η Νάσια ήταν καλύτερα στην κοιλιά μου...).

Καλό μας φθινόπωρο!

Πρόγραμμα μοντεσοριανών διαλέξεων Απρίλιος-Ιούνιος 2015.

6ος κύκλος μοντεσοριανών διαλέξεων  για μέλλουσες μαμάδες, μέλλοντες μπαμπάδες και για γονείς μικρών παιδιών 0-6 χρονών. Από τις 15 Απριλίου 2015 στο ΕΜΕΠΗ. 

 

 Πλήρες πρόγραμμα:

Τετάρτη 15/4/2015 «Οι χίλιες πρώτες μέρες ζωής» : Θα μελετήσουμε τα αναπτυξιακά χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του παιδιού έως 3 ετών και πώς αυτά επηρεάζουν το παιδί έως και 6 ετών. Η γνώση του παιδιού αυτής της ηλικίας μας βοηθά να μην παρερμηνεύουμε ως ιδιοτροπίες κάποια πολύ φυσιολογικά στοιχεία του παιδιού. Η διάλεξη αυτή είναι η βάση για όλες τις υπόλοιπες καθώς δίνει την απαραίτητη θεωρία πάνω στην οποία θα στηρίξουμε και τις υπόλοιπες συναντήσεις.

Τετάρτη 22/4/2015 «Ο γονιός παρατηρητής»: Πριν από όλα έρχεται η παρατήρηση. Παρατηρώ σημαίνει γνωρίζω πιο ουσιαστικά το παιδί μου. Πότε και πώς παρατηρώ το παιδί και πώς αυτή η διαδικασία βοηθά στο να αντιμετωπίσουμε με ουσιαστικό τρόπο τις δυσκολίες αλλά και να αναγνωρίσουμε τις κατακτήσεις του παιδιού. Η παρατήρηση είναι η βάση για ότι κάνουμε με ένα παιδί. Μια διάλεξη τόσο σημαντική όσο και η θεωρία.

Τετάρτη 6/5/2015 «Η εκμάθηση τουαλέτας.»: Πώς μαθαίνει το παιδί να χρησιμοποιεί την τουαλέτα και πώς αυτή η μετάβαση προετοιμάζεται από νωρίς χωρίς πίεση αλλά σαν μια απόλυτη φυσιολογική διαδικασία. Ποιες πρέπει να είναι οι πραγματικές προσδοκίες του γονιού για αυτό το μεγάλο βήμα προς την ανεξαρτησία;

Τετάρτη 13/5/2015  "Η εποχή του όχι και το ακυβέρνητο παιδί." Γιατί το παιδί μας μοιάζει να τα θέλει όλα αλλά και να μην δείχνει ποτέ ευχαριστημένο; Πώς ξέρει πάντα τι μας ενοχλεί και το επαναλαμβάνει αγγίζοντας τα όρια μας; Ποια είναι τα όρια που έχει ανάγκη το παιδί και πως θα τα βάλουμε χωρίς εντάσεις; Η Μ.Μοντεσόρι έλεγε ότι τα όρια είναι οι όχθες στο ποτάμι της ανάπτυξης. Αυτά το κρατούν να μην σκορπίσει. Είναι λοιπόν απαραίτητα και έρχονται μόνο μέσα από την εσωτερική πειθαρχία που καθόλου δεν μοιάζει με την παρεξηγημένη πειθαρχία.

Τετάρτη 20/5/2015 «Τα λόγια έχουν δύναμη». Θα δούμε βήμα βήμα την ανάπτυξη του λόγου στα παιδιά. Θα εξετάσουμε τα εμπόδια που βάζουμε άθελα μας στην ομαλή ανάπτυξη του και εν τέλει θα δούμε τη δύναμη που έχει ο λόγος όταν εκφράζει τα συναισθήματα, τις σκέψεις και την βούληση του παιδιού. Είναι πιο δυνατός από κάθε μορφή βίας άρα αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο στα χέρια του παιδιού. Γιατί σπρώχνει, τραβά ή χτυπά ένα παιδί ενώ μπορεί να μιλήσει; Γιατί «δεν» ακούει;

Τετάρτη 27/5/2015 «Μεγαλώνοντας με ειρήνη, μέσα από συγκρούσεις». Πώς θα καλλιεργήσουμε από νωρίς ένα κλίμα αποδοχής και ειρήνης ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας αλλά και προς τον άνθρωπο γενικότερα. Οι συγκρούσεις και το παιχνίδι εξουσίας και ρόλων μέσα σε μια οικογένεια μπορούν άραγε να αποφευχθούν;

Τετάρτη 3/6/2015 «Δεν μοιράζεται, δεν είναι ευγενικό, δεν ζητά συγνώμη, δεν συνεργάζεται!» Οι κοινωνικές δεξιότητες είναι κάτι που έρχεται όταν πρέπει. Τι προσδοκίες πρέπει να έχουμε για ένα παιδί κάτω των 3, πώς αλλάζουν μέχρι τα 6 και γιατί μετά τα 6 ξαφνικά ξεπηδά η αγένεια. Πώς θα βοηθήσουμε από νωρίς το παιδί να αναπτύξει το κοινωνικό κομμάτι που του αναλογεί ώστε να μπορεί να υπάρξει αρμονικά.

Οι διαλέξεις θα πραγματοποιηθούν στο

Εργαστήρι μελέτης παιδικής ηλικίας (Ιωάννου Φιλήμονος 3- κάθετος Τιμολέοντος Φιλήμονος- και ώρα 18.15 - 20.30)
Δηλώσεις συμμετοχής στο τηλ. 211-4051903
Κόστος 15 ευρώ.

Δραστηρίοτητες για να μην ανοίγει η τηλεόραση τον χειμώνα !!

Να μερικές δραστηριότητες που θα μπορούσαν να ενδιαφέρουν ένα παιδί από 18 μηνών έως και 3+ περίπου ετών και γίνονται indoors!! Ο Δημήτρης τις έχει αγαπήσει όλες.

1. ΣΥΡΤΑΡΑΚΙΑ (από 18μ ίσως και λίγο νωρίτερα)

Μικρά επιπλάκια με συρταράκια με πόμολο (εδώ χάρτινο επιπλάκι οργάνωσης γραφέιου) στα οποία κρύβουμε ενδιαφέροντα πράγματα προς εξερεύνηση. Αλλάζουμε τακτικά τα αντικείμενα για να κρατήσουμε το ενδιαφέρον του παιδιού. Μπορούμε στο συγκεκριμένο να δουλέψουμε και χρωματική αντιστοίχηση (αντικείμενα που έχουν το ίδο χρώμα με το εκάστοτε συρταράκι). Ενθαρρύνει την λεπτή κίνηση (ανοιγμα κλέισιμο, τράβηγμα ταίριασμα συρταριού) αλλά και τον εμπλουτισμό λεξιλογίου (ονομάζουμε κάθε φορά το αντικείμενο). Με μεγαλύτερα μπορούμε να παίξουμε και με την μνήμη προκαλώντας τα να θυμηθούν σε ποιο συρτάρι είναι το κάθε αντικείμενο...

2. ΣΤΎΨΙΜΟ ΧΥΜΟΎ (2 ετών)

Στην μοντεσοριανή τάξη προτείνουμε τον χειροκίνητο στύφτη  για το δυνάμωμα του χεριού. Στο δικό μας σπίτι υπήρχε ο ηλεκτρικός και ο Δημήτρης ενθουσιάστηκε τόσο με την κίνηση όσο και με την διαδικασία. Αυτό που δείχνουμε στο παιδί είναι οι πόλοι από το πορτοκάλι και η μικρή τρύπα που πρέπει να κεντράρει στην μύτη του στύφτη (εικ.1) καθώς και το πότε σταματάει να στύβει (άδεια φλούδα). Την δραστηριότητα συνοδεύει ένας δίσκος με κανατάκι ποτήρι ώστε να σερβίρει και να πιει το χυμό του. Σε μεγαλύτερη ηλικία (2μιση)  μπαίνει το μαχαίρι βουτύρου με το ξύλο κοπής ώστε να κόβει το πορτοκάλι. 

3. ΜΙΚΡΟ ΓΟΥΔΙ (από 2 ετών)

Το παιδί σπάει παξιμάδια, φρυγανιές και ότι άλλο. Μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε στην μαγειρική ή να ταΐσει πουλιά στο πάρκο ή ακόμα να φτιάξουμε και μια ταίστρα για τα πουλιά που τώρα τον χειμώνα δυσκολεύονται...

4. ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΕ ΧΩΝΙ (από 20 μηνών)

Χρειαζόμαστε  μεγάλο καλάθι ή δίσκο, μπώλ, μεγάλο χωνί και μεγάλο βάζο. μικρό δοχείο ή σέσουλα και ρύζι, φακή ή άλλο λεπτοκαμωμένο όσπριο ώστε να ρέει όμορφα μέσα από το χωνί. Εδώ έχω ανακατέψει το ρύζι με αποξηραμένη λεβάντα ώστε να μυρίζει όμορφα όσο το ανακατεύει. Φροντίστε το καλάθι ή ο δίσκος να έχουν ψηλά άκρα για να βοηθήσετε στην επιτυχή μεταφορά.

5. ΤΑΙΡΙΑΣΜΑ ΜΕ ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑΤΑ (από 20 μηνών)

Σε Α4  (που μετά πλαστικοποιούμε) ή σε πανί με μαρκαδόρους υφάσματος φτιάχνουμε τα περιγράμματα από διάφορα αντικείμενα καθημερινής  χρήσης που όμως έχουν ενδιαφέρον περίγραμμα. Η δραστηριότητα αυτή μπορεί να επεκταθεί  όσο το παιδί μεγαλώνει με αντικείμενα που το περίγραμμα τους μοιάζει πολύ και θέλει πιο πολύ παρατήρηση για να καταλάβει που θα βάλει τι.  

6. ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΕ ΣΎΡΙΓΓΑ ( 2μιση ετών)

Βάζουμε χρωματιστό νερό (με χρώμα ζαχαροπλαστικής) για να έχει περισσότερο ενδιαφέρον).

Ο κλασσικός τρόπος που οι ενήλικες κρατούν τη σύριγγα είναι πολύ δύσκολος για το 2μισαχρονο άρα δείχνουμε να δουλεύει και με τα 2 χέρια για να μπορεί να βάλει δύναμη και να σπρώξει.

7. ΤΑΙΡΙΑΣΜΑ ΧΡΩΜΑΤΩΝ (από 20 μηνών)

Βασικό για αυτή τη δραστηριότητα είναι το μανταλάκι να είναι μαλακό ώστε να μπορεί να το χειριστεί.













8. ΤΑΙΡΙΑΣΜΑ ΜΕ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΧΡΩΜΑΤΩΝ (από 3+ και άνω και εφόσον ξέρει καλά τα χρώματα)

Χρειάζεται να λεηλατήσετε ένα χρωματοπωλέιο!
Παίρνετε εις διπλούν χρωματολόγια από κόκκινο, κίτρινο, μπλε (βασικά)
 πορτοκαλί, πράσινο, μωβ (συμπληρωματικά), μαύρο έως ανοιχτό γκρι, ροζ και καφέ.
Επίσης 6 επί  9 = 54 ξύλινα μανταλάκια.
Ξυλόκολλα, ψαλίδι, χάρακα και μολύβι.
Πλαστικοποιητή ή αυτοκόλλητο που ντύνουμε τα βιβλία για να αδιαβροχοποιήσετε τις ράβδους των αποχρώσεων.

Δεν προσφέρουμε όλες μαζί τις αποχρώσεις αλλά μία μία στο παιδί ώστε σταδιακά να φτάσει να τις δουλεύει όλες μαζί. Ξεκινάμε από αυτή που είναι πιο ξεκάθαρη (σε μένα ήταν το μπλε). Το κίτρινο ας πούμε είναι αρκετά δύσκολο.
 Για τους πιο τελειομανείς και γνώστες μπορούμε να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο και να βρούμε από διαφορετικά χρωματολόγια τις ακριβείς αποχρώσεις και να τις συνδυάσουμε.
Εδω πχ. το μοβ μου δεν είναι το καθαρό μωβ...

Καλή επιτυχία και όσοι έχουν ερωτήσεις με χαρά να βοηθήσω!!! Καλό μας χειμώνα χωρίς πολλές οθόνες!!

Ιδέες για χέρια που δουλεύουν έως και δύο ετών...

Τον τελευταίο καιρό μιλώντας με γονείς στις ομάδες που κάνω αλλά και εκτός ένιωσα την υπερπληροφόρηση στο πετσί μου! Είναι τόσος ο όγκος των προτάσεων για δραστηριότητες και κατασκευές στο διαδίκτυο που η αλήθεια είναι οτι στο τέλος ζαλίζεσαι και δεν αποφασίζεις τίποτα... 

Σκέφτηκα λοιπόν να σας μαζέψω μερικές ωραίες ιδέες για να σας διευκολύνω!

Για γονείς με νεογέννητα:   Σας παραπέμπω στο άρθρο με τα μομπίλ πρώτα από όλα!

ιδού και το δημιούργημα μιας μαμάς στο εργαστήρι!

Για ενός έτους: μια μαμά μοιράζεται 15 δραστηριότητες που έφτιαξε μόνη της, τα υλικά είναι πολύ εύκολα.

Για 18 μηνών έως 2 ετών εκτός από αυτά που σας έχω ήδη βάλει σε προηγούμενα αρχεία δείτε


αυτό (άνοιγμα κλείσιμο)
αυτό (για αυτά που αγαπούν τα εργαλεία)
αυτό (γιατι αγαπούν τα κλειδιά και τις κλειδαριές!)
και μια λίστα με δραστηριότητες μαμάς για 2 χρονα!

* οι προτάσεις αφορούν αποκλειστικά και μόνο αυτά που σας παραπέμπω και σίγουρα όχι όλο το site ή blog!! Προς αποφυγή παρεξηγήσεων!!!

Είναι αρκετά αλλά απλά στην κατασκευή και την συγκέντρωση υλικών. Κάτι που βοηθά πολύ είναι να φτιάξετε ένα μεγάλο κουτί στην αποθήκη ή την ντουλάπα σας και να έχετε εκεί υλικά (σπάτουλες κουτάλια, κουτάκια κανατάκια και ότι άλλο)  ώστε όταν είναι να ετοιμάσετε ένα δίσκο να τα έχετε κάπου συγκεντρωμένα. Επίσης βοηθά πολύ αν εκτυπώσετε φωτογραφίες από δραστηριότητες που σας αρέσουν και που τις βρίσκετε κατά καιρούς εδώ και εκεί και τις βάλετε μέσα σε αυτό το κουτί. Όταν θα δείτε ότι το παιδί έχει κάποιο ενδιαφέρον για κάτι (πχ άνοιγμα κλείσιμο) να έχετε μερικές ιδέες έτοιμες ώστε να το φτιάξετε έγκαιρα. Το ενδιαφέρον των παιδιών για κάτι ανοίγει για πολύ λίγο και  μέχρι να συντονιστουμε να ψάξουμε και να ψωνίσουμε μπορεί και να έχει φύγει. Αν πιάσετε δε έγκαιρα αυτό το ενδιαφέρον  τα παιδιά θα ανταποκριθούν αμέσως και θα δείτε ότι θα αρχίσουν να ασχολούνται και με άλλα που πριν δεν άγγιζαν. Αυτό συμβαίνει γιατί νιώθουν ότι το περιβάλλον ανταποκρίνεται στις ανάγκες τους!

Μην ξεχνάτε ποτέ τον ρόλο της φύσης! Δεν κλείνουμε τα παιδιά μέσα με το κρύο, τα ντύνουμε σωστά και βγαίνουμε ωραίους περιπάτους! Το επικίνδυνα μέρη είναι οι κλειστοί χώροι με πολύ ζέστη και συνωστισμό ατόμων, η εναλλαγή ζεστό κρύο, από αυτοκίνητο- έξω ή από σπίτι-έξω όταν είναι ιδρωμένα. Μην τους φοράτε χοντρά μπουφάν μέσα στο αυτοκίνητο αλλά μόλις τα βγάλετε από αυτό τόσο για να μην ιδρώνουν και εκτιθονται στο κρύο όσο και γιατί οι ζώνες ασφαλείας μας παραπλανούν ότι εφαρμόζουν στο παιδί πάνω από το χοντρό μπουφάν αλλά στην πραγματικότητα η απόσταση είναι επικίνδυνα μεγάλη!!

 Καλούς περίπατους και καλά όμορφα απογεύματα!!

η είσοδος στο σχολείο αλλιώς...

Καλώς σας βρήκα και καλή χρονιά μας. Τα καταφέραμε με λίγες παράπλευρες απώλειες να ζούμε σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού ΚΑΙ να έχουμε και τηλέφωνο....ναι ναι όπως το ακούτε!!

Ο Δημήτρης τώρα αρχίζει να αποκαλεί "σπίτι μας " το καινούργιο σπίτι που μέχρι και προχθές το έλεγε σπίτι της Μαίρης (προηγούμενη ιδιοκτήτρια), και σιγά σιγά αρχίζει να βγάζει τις αναμενόμενες αντιστάσεις του...όλα πάνε κατ'ευχήν λοιπόν.

Πριν αρχίσω να σας πυροβολώ με όσα έχω στο μυαλό μου τόσο καιρό αλλά η τεχνολογία με εμπόδιζε, έχω υποσχεθεί να ανεβάσω το κείμενο του συνεδρίου που ομολογουμένως ένιωσα πολύ όμορφα που το είπα...σαν να ζωντάνεψαν όλα όσα έχω κερδίσει τόσα χρόνια από τα παιδιά που ξεκίνησαν την σχολική τους ζωή στο κατώφλι της τάξης μου...

Η είσοδος στο σχολείο αλλιώς από το πρώτο συνέδριο για την Μοντεσσοριανή εκπαίδευση που για πρώτο στο είδος του στην Ελλάδα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οργανώθηκε ήταν αξιοπρεπές...

      Είχα την τύχη και την ευτυχία να βρω στο δρόμο μου ως παιδί και μάλιστα στα πρώτα  μου χρόνια φωτισμένους δάσκαλους που με αντιμετώπισαν ως μοναδική, με σεβάστηκαν και έδωσαν χώρο στο δυναμικό μου να αναπτυχθεί. Είναι ο λόγος που στέκομαι εδώ σήμερα...Δεν είμαι σίγουρη αν ήταν “μοντεσσοριανα εκπαιδευμένοι” είχαν όμως συνειδητοποιήσει την ουσία, ότι η εκπαίδευση ενός παιδιού πρέπει να είναι εκπαίδευση για την ζωή. Αυτοί οι δάσκαλοι μου έδωσαν και ένα ακόμη εφόδιο, την κρίση και την αυτοπεποίθηση να αγνοήσω τους άλλους...αυτούς τους δασκάλους που με έβλεπαν σαν δέκτη εκπαιδευτικών προγραμμάτων και διδακτέας ύλης.

     Θα σας πω μια παράλληλη ιστορία όπου μιλά ο Πάρης 2 ½ ετών, η μαμά του (θα μπορούσε να είναι και ο μπαμπάς) και εγώ (μέσα από τον Πάρη εξηγώντας το φυσιολογικό παιδί). Τα ονόματα είναι τυχαία. Η ιστορία αυτή με μικρές ή μεγάλες παραλλαγές επαναλαμβάνεται τα τελευταία 10 χρόνια στην ζωή μου , την ξέρω πια καλά, είναι μια ιστορία τόσο συνηθισμένη κι όμως τόσο ουσιαστική...

“Έλα, θα ετοιμάσουμε την τσάντα σου” ακούστηκε η φωνή της μαμάς μου από το δωμάτιο.

“Δεν είχα ποτέ τσάντα δική μου” σκέφτομαι και τρέχω μέσα...

Η μαμά έχει ακουμπήσει μια κόκκινη τσάντα στο κρεβάτι και με κοιτά όλο ανυπομονησία. “Θα πάμε αύριο στο σχολείο θυμάσαι; Εκεί θα είναι η δασκάλα σου η Ελένη, θα μας περιμένει στην κόκκινη πόρτα, θα χτυπήσουμε το κουδούνι, θα καθίσω κι εγώ μαζί σου...”

Η μαμά δεν πήρε ανάσα, νιώθω το άγχος της πρέπει να είναι κάτι σημαντικό το σχολείο. Τα είπε τόσο γρήγορα, τα μισά άκουσα και ακόμα πιο λίγα κατάλαβα..τσάντα, πόρτα, Έλενη, μαζί σου...όταν μου τα λένε όλα μαζί δεν προλαβαίνω να καταλάβω πάντα, θέλω χρόνο να τα ακούσω, να τα καταλάβω και να τα κάνω ή να απαντήσω. Τώρα μαθαίνω τη γλώσσα, μην το ξεχνάς αυτό μαμά!

    “Θα πάρουμε μαζί παντόφλες, μια αλλαξιά ρούχα, διάλεξε και τα ρούχα που θα ήθελες να φορέσεις.” την κοιτώ όλο ελπίδα, να καταλάβω, είναι η πρώτη φορά που δεν μου λέει πόσο καλά θα περάσω. Αυτό είναι καλό ή κακό τώρα? Μπορεί και καλό γιατί δεν περνάω καλά όπου εκείνη νομίζει..

Με παίρνει στην αγκαλιά της “η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως θα είναι η τάξη σου, έμενα μου άρεσε, για να δούμε εσένα πως θα σου φανεί?”

Μου φαίνεται ήδη πως ξεκινάμε καλά σκέφτομαι, κανείς δεν μου λέει πως θα αισθανθώ για κάτι που δεν ξέρω καν τι είναι...βάζω τις παντόφλες και τα ρούχα στην τσάντα μου και την σφίγγω κοντά μου, είναι τα δικά μου πράγματα, θα τα κρατάω σφικτά αύριο να μην μου τα πάρει κανείς εκεί στο σχολείο, τώρα που ακόμα καταλαβαίνω ποιος είμαι ότι είναι δικό μου είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο.

Φτάνουμε στο σχολείο, μια μεγάλη καγκελόπορτα..περπατάμε μαζί, να και η κόκκινη πόρτα, όπως μου είπε η μαμά. Πόσο χαίρομαι όταν ξέρω τι θα συναντήσω, με ηρεμεί αυτό!

“Να και το κουδούνι, αν το χτυπήσεις θα καταλάβουν ότι ήρθαμε!”. Το κουδούνι είναι στα μέτρα μου μικρό και το φτάνω, κι είναι τόσο όμορφο πως να μην το πιάσει κάνεις, το παίρνω και το χτυπάω.

Η πόρτα ανοίγει , μια γυναίκα που φορά ποδιά γονατίζει μπροστά μου και μου χαμογελά.

 “Είμαι η Ελένη μου λέει και μου δίνει το χέρι της. Τι δεν θα μου χαϊδέψει το κεφάλι; Ούτε θα μου τσιμπήσει το μάγουλο; Σίγουρα θα με πάρει αγκαλιά δεν γίνεται! Μου ζητά να της δώσω το χέρι μου, δεν θέλω, δεν επιμένει, παράξενη είναι αυτή η δασκάλα!

“Ελάτε να μπούμε στο βεστιάριο μας λέει και η μαμά ακολουθεί και κάθεται σε μια καρέκλα για μεγάλους, εγώ ανοίγω το βήμα μου και πηγαίνω κοντά της. Το βεστιάριο μοιάζει με την είσοδο του σπιτιού μας. Έχει κρεμάστρες, ζακέτες, παπούτσια και παντόφλες. Έχει και έναν πίνακα ζωγραφικής, είναι τόσο χαμηλά που μπορώ να δω και την παραμικρή του λεπτομέρεια. Στέκεται εκεί δίπλα μου με την σκαλιστή του κορνίζα και τα ανάγλυφα χρώματα. Σηκώνω δειλά το δάχτυλο μου και τον ακουμπώ, κοιτάζω γύρω και περιμένω να με σταματήσει κάποιος, συνεχίζω...

Η Ελένη έρχεται κοντά μου και απλώνει το χέρι της, αμέσως τραβώ το δικό μου, ωχ ..σκέφτομαι, μα εκείνη συνεχίζει χωρίς να με κοιτά, αγγίζει τόσο απαλά τον ανάγλυφο πίνακα που νομίζω ότι τα δάχτυλα της δεν ακουμπούν...

Ύστερα με κοιτά και σαν να διαβάζει τη σκέψη μου, μου λέει: “δοκίμασε κι εσύ”. Ενθουσιάζομαι, απλώνω τα δάχτυλα μου και πιάνω, πιάνω, πιάνω, μου αρέσει τόσο πολύ. Όταν χορταίνω να τον αγγίζω θυμάμαι πάλι τη μαμά μου, γυρίζω και είναι εκεί, τι ανακούφιση!

Αρχίζω να κοιτώ γύρω μου  πίσω από το πόδι της μαμάς μου, παιδιά περνούν με πράγματα στα χέρια, ένα παιδί έρχεται κοντά μου, κάνω ένα βήμα πίσω, κρατά ένα μπωλ με κομμένο μήλο, με ρωτά αν θέλω, δεν θέλω, είναι νωρίς για να φάω σε αυτό το σχολείο, προτιμώ στο σπίτι μου,  δεν επιμένει.

Η Ελένη έρχεται κοντά μου γονατίζει και με κοιτάζει στα μάτια:

 “έχω κάτι για σένα μου λέει, κοίτα.” μου δείχνει μια κρεμάστρα που από πάνω έχει την φωτογραφία μου, την δική μου φωτογραφία.!

Πηγαίνω πιο κοντά και την κοιτάζω. “Είναι η δική σου κρεμάστρα, σε περίμενα με πολύ χαρά σήμερα, σου ετοίμασα τη δική σου κρεμάστρα και το δικό σου ντουλάπι, εδώ θα βάζεις την τσάντα σου και τα παπούτσια σου όταν θα έρχεσαι στο σχολείο.

 “Με περίμεναν και έχω δικό μου ντουλάπι!”

“Βάλε την τσάντα σου μέσα, είναι δικό σου δεν θα το πειράξει κανείς.” Την ακουμπώ δειλά μέσα και κλείνω το ντουλάπι, το ξανανοίγω για να δω ότι είναι  ακόμα εκεί...

“Έλα έχω ακόμα κάτι για σένα στο ράφι της τάξης” λέει η Ελένη και μου απλώνει το χέρι της. Κάνω να πάω αλλά γυρνώ και κολλάω πάνω στο πόδι της μαμάς μου.

Να το! πάλι, διαβάζει την σκέψη μου, έρχεται κοντά μου και μου λέει σιγανά: “η μαμά σου θα είναι μαζί σου σήμερα στο σχολείο. Θα φύγετε παρέα σε λίγο. Η μαμά σου δεν θα φύγει ποτέ χωρίς να το ξέρεις από το σχολείο. Έλα..” με κοιτάζει στα μάτια, δεν ξέρω γιατί αλλά την πιστεύω..της δίνω το χέρι μου και μπαίνω στη τάξη.

 Οι μέρες κυλούν σαν το νερό μου αρέσει το σχολείο με τη μαμά.        Σήμερα η μαμά μου είπε ότι θα φύγει για λίγο. Δεν ξέρω τι σημαίνει το για λίγο, δεν το καταλαβαίνω και με αγχώνει αυτό. Είναι σαν το νερό που πίνω λίγο?  Δεν μου αρέσει καθόλου που δεν ξέρω τι θα συμβεί.

Όταν η Ελένη μου λέει πως ήρθε η ώρα να φύγει η μαμά μου κάνω αυτό που ξέρω και που νιώθω, κλαίω...η μαμά μου δίνει ένα φιλί , μου λέει ότι θα έρθει σε λίγο και κλείνει την πόρτα. Δεν μου αρέσει καθόλου αυτό.

Η Ελένη κάθεται κοντά μου και με ρωτά αν θέλω μια αγκαλιά.

“Θέλω τη μαμά μου” λέω...μακάρι να διάβαζε και τώρα την σκέψη μου, πόσο ανησυχώ που δεν ξέρω τι σημαίνει το  «λίγο».

“Το καταλαβαίνω μου λέει και κάθεται κοντά μου διακριτικά. Μου δίνει ένα μαντήλι για τα δάκρυα μου κι ένα μεγαλύτερο ένα παιδί  φέρνει λίγο νερό.

“Άκου Πάρη, θα μπούμε στην τάξη θα διαβάσουμε μαζί ένα βιβλίο, μόλις τελειώσει το βιβλίο και βάλεις τα παπούτσια σου θα έρθει η μαμά σου, αυτό είναι το λίγο”

Το λίγο σημαίνει όσο ένα βιβλίο, με βοηθά αυτό σκέφτομαι και ακολουθώ την Ελένη. Διαλέγω ένα βιβλίο που μου αρέσει και το διαβάζουμε μαζί, έρχονται κι άλλα παιδιά να κάτσουν κοντά μας, κρατώ την ποδιά της Ελένης και κοιτάζω το βιβλίο. Δεν το ακούω έχω το νου μου στη μαμά.

Τελειώσαμε, φορώ τα παπούτσια και κοιτώ την πόρτα, να τη, η μαμά μου είναι εδώ! Ένα μεγάλο χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου, η Ελένη μου έλεγε αλήθεια. Η μαμά μου ήρθε μόλις τελείωσε το λίγο.

“Πάντα θα έρχεται η μαμά” μου κλείνει το μάτι η Ελένη και ανοίγει την πόρτα.

 “Σε περιμένουμε αύριο πάλι Πάρη, θα χαιρετίσεις τη μαμά στην πόρτα και θα καθίσεις λίγο πιο πολύ μαζί μας, αντίο!”

Αντίο Ελένη θα έρθω και αύριο! Μου αρέσει που κανείς δεν με ξεγέλασε για να ξεχάσω τη μαμά μου, μου αρέσει που ήρθε η μαμά μου!

Κάθε μέρα κάνω και κάτι περισσότερο στο σχολείο, και κοιτάζω κοιτάζω και μαθαίνω. Η Ελένη με αφήνει να στέκομαι και να κοιτάζω τι γίνεται γύρω μου. Μαθαίνω πολλά όταν κοιτάζω, πιο πολλά από ότι νομίζετε εσείς οι μεγάλοι. Μια σοφή δασκάλα που έχουμε σε ένα κάδρο στην τάξη μας, κάποτε παλιά παρομοίασε το βλέμμα μου με φωτογραφικό φακό! Δίκιο είχε, το βλέμμα μου μπορεί να αποτυπώσει τα πάντα κι έπειτα να τα επεξεργαστεί για να μάθει. Δεν θα το έχω για πολύ αυτό βλέμμα.

 Ακόμα δεν πάω κοντά στα άλλα παιδιά μου φαίνονται ξένα. Είμαι κοντά στην Ελένη και εκείνη διαβάζει τη σκέψη μου και με βοηθά να την πω...κι όταν την λέω καταφέρνω πολλά. Δεν το ήξερα αυτό, συνήθως με το κλάμα μου κατάφερνα πολλά αλλά πονούσαν τα μάτια μου και ο λαιμός μου. Τώρα που τα λέω δεν πονά τίποτα και νιώθω πιο δυνατός.

Αρχίζει να μου αρέσει το σχολείο...

 Ο Πάρης είναι μια φυσιολογική πορεία προσαρμογής οπού παιδί και γονιός έχουν αναπτύξει μια υγιή σχέση, αλλά έχει επιτευχθεί και μια συνεργασία γονέα σχολείου για την εξέλιξη της προσαρμογής. Η μαμά του Παρη είναι η μαμά που ενώ νιώθει μεγάλο και δικαιολογημένο άγχος συνεργάζεται με τη δασκάλα ώστε να πάνε τα πράγματα ομαλά. Η Ελένη από την άλλη είναι η μοντεσσοριανή δασκάλα που έχει δώσει χρόνο και ενημέρωση στον γονιό ώστε να νιώσει μια πρώτη ηρεμία και ασφάλεια ότι το παιδί του είναι σε έμπειρα χέρια.

Βλέπουμε λοιπόν το δίπτυχο των σχέσεων που μελετάμε για τον σχεδιασμό μιας προσαρμογής

1.   σχέση γονέα παιδιού

2.   σχέση δασκάλου γονέα (αναπτύσσεται σταδιακά και το βάρος πέφτει αρχικά στον δάσκαλο να την κατευθύνει με την εμπειρία του)

Είδαμε λοιπόν μέσα από τις σκέψεις του παιδιού πολλά βασικά και φυσιολογικά χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας και συγκεκριμένα της ηλικίας γύρω στα 2 ½. Πολλά από αυτά τα χαρακτηριστικά οι γονείς τα αγνοούν με αποτέλεσμα να προκαλούνται έντονες αντιδράσεις από το φυσιολογικό παιδί. Είδαμε επίσης ότι όταν δεν αγνοούνται αλλα λαμβάνονται υπόψιν ότι τα πράγματα κυλούν ομαλά και προς όφελος του παιδιού.

l  Είδαμε ότι αναγνωρίζει το συναίσθημα ακόμα και όταν δεν λεκτικοποιείται, νιώθει το άγχος και την ανασφάλεια της μαμάς του.

l  Είδαμε να το βοηθά να ξέρει τι θα συμβεί πότε θα συμβεί.

l  Είδαμε να μην προλαβαίνει να καταλάβει όλα όσα του λέγονται όταν λέγονται γρήγορα και όχι στο ύψος του.

l  Είδαμε μια μαμά να μην ονομάζει αυτό που θα αισθανθεί το παιδί πριν το αισθανθεί σύμφωνα με την δική της γνώμη, ξέροντας ίσως ότι το σχολείο στην αρχή δεν θα είναι πολύ ωραία εμπειρία! Αλλά να λέει την αληθινή δική της γνώμη

l  Είδαμε να το βοηθά η ειλικρίνεια και η συνέπεια.

l  Είδαμε το όμορφο και προσβάσιμο περιβάλλον να κεντρίζει τις αισθήσεις του και να το τραβά να το ανακαλύψει.

l  Είδαμε τον δάσκαλο να μην απαγορεύει, αλλά να δείχνει το σωστό τρόπο. Να λέει την αλήθεια, να είναι συνεπής και να συμπάσχει με το παιδί. Να κρατά απόσταση και να σέβεται το ζωτικό του χώρο, το σώμα και τη θέληση του όταν εκφράζεται δειλά δειλά.

l  Είδαμε μια άγνωστη λέξη όπως το “λίγο” συνδεδεμένη με τον αποχωρισμό να προκαλεί μεγάλο άγχος και κλάμα στο παιδί και πως η σύνδεση της με ένα χειροπιαστό χρονικό σημείο αναφοράς (βιβλίο, παπούτσια) μπορεί να ηρεμήσει το παιδί.

l  Είδαμε πως ο προσωπικός ρυθμός ανάπτυξης του παιδιού είναι σεβαστός στις τάξεις μας. Πως επιτρέπεται και κάποιες φορές  ενθαρρύνεται να παρατηρεί όποτε θέλει τους άλλους.

l  Είδαμε πως το παιδί αναγνωρίζει ότι γνωρίζουμε και σεβόμαστε τις ανάγκες του και αναπτύσσει βήμα βήμα την εμπιστοσύνη του προς εμάς. Μόνο έτσι μπορεί ήρεμο να ασχοληθεί με όσα πραγματικά το ενδιαφέρουν και του προσφέρονται στις τάξεις μας.

Το πρόγραμμα της προσαρμογής στην μοντεσσοριανή τάξη ακολουθεί μια συγκεκριμένη διαδικασία που μπορεί να τροποποιηθεί ανά περίπτωση προκείμενου να επιτευχθεί ο στόχος: η ομαλή μετάβαση του παιδιού από το σπίτι στο σχολείο.

Ενδεικτικά λοιπόν σας αναφέρω αυτή την διαδικασία

1.   γνωριμία του γονιού με το περιβάλλον του σχολείου και τον δάσκαλο.

2.   Συμπλήρωση φόρμας με στοιχεία για το παιδί όπως ιατρικό ιστορικό, οικογενειακή κατάσταση, πρόσφατες σημαντικές εμπειρίες (θάνατος, διαζύγιο, μετακόμιση, γέννηση), διατροφικές συνήθειες και διαδικασία φαγητού, χρήση τουαλέτας, θηλασμός ή πρόσφατος απογαλακτισμός, συνήθειες ύπνου και ότι άλλο κρίνεται χρήσιμο.

3.   Συνάντηση γονέα δάσκαλου οπού συζητούνται τα παραπάνω, και εξηγούμε την διαδικασία της προσαρμογής. Ο γονιός πρέπει να νιώσει ότι δεν περνάει ανάκριση και ότι το παιδί του είναι ευπρόσδεκτο όπως είναι. Αυτό επιτυγχάνεται μόνο με προσωπική επαφή με το δάσκαλο. Η μοντεσσοριανή τάξη είναι ανοιχτή για όλα τα παιδιά. Πρέπει επίσης να νιώσει ότι ξέρει τι θα γίνεται στη περίοδο προσαρμογής για να συνεργαστεί και να του εξηγήσουμε γιατί θα γίνεται το καθετί από παιδαγωγικής άποψης.

4.   Κατά την διάρκεια της προσαρμογής έχουμε συχνή επαφή με το γονιό για ανατροφοδότηση καθώς δεν σχολιάζουμε ποτέ μπροστά στο παιδί τα γεγονότα που το αφορούν.

5.   Η προσαρμογή διαρκεί 2 εβδομάδες ξεκινώντας από 15 λεπτά του παιδιού μαζί με το γονιό και καταλήγοντας στο πλήρες πρόγραμμα του. Η διαδικασία του φαγητού, του σχολικού και του ύπνου γίνονται σταδιακά και μια μια. Η προσαρμογή τυπικά τελειώνει εκεί αλλά ουσιαστικά ολοκληρώνεται όταν το παιδί θα αρχίσει να δουλεύει, να τρώει με ηρεμία, να κοιμάται ή να αφοδεύει στο σχολείο.  Σε κάθε παιδί ο δάσκαλος αναγνωρίζει την στιγμή που πραγματικά το παιδί μπαίνει ουσιαστικά στην τάξη! Είναι μια περίοδος που διαφέρει από παιδί σε παιδί αλλά κατά μέσο όρο έχουμε δει ότι κρατά το μέγιστο δύο μήνες.

Ας δούμε τώρα τι γίνεται όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά. Ένα μοναδικό παιδί όπως η μοντεσσοριανή φιλοσοφία το βλέπει θέλει και μια μοναδική αντιμετώπιση. Οι παράγοντες που συνήθως έχουμε δει ότι επηρεάζουν την ομαλή έκβαση της προσαρμογής είναι :

1.   όταν το παιδί δεν είναι αναπτυξιακά έτοιμο να πάει σχολείο

2.   προσκόλληση του παιδιού στον γονέα

3.   άγχος αποχωρισμού από το γονέα το οποίο προσλαμβάνει το παιδί

4.   ελλιπής συνεργασία ή πληροφόρηση για την διαδικασία από την μια ή και τις δυο πλευρές

Στην πρώτη περίπτωση διακόπτουμε την προσαρμογή και επανερχόμαστε όταν το παιδί θα είναι έτοιμο. Για τις άλλες περιπτώσεις στην πλειοψηφία, όταν ο γονέας προσεγγιστεί με ειλικρίνεια και σωστές κατευθύνσεις τα πράγματα κυλούν ομαλά. Μεταβάλλουμε το πρόγραμμα προσαρμογής έτσι ώστε να δώσουμε και στους δυο τον χρόνο να νιώσουν ασφάλεια για να γίνει ο αποχωρισμός. Εξαντλούμε με συζήτηση κάθε περίπτωση που μπορεί να εμποδίζει την ομαλή έκβαση.

Τα τελευταία χρόνια δυστυχώς οι γονείς προσεγγίζουν με δυσπιστία τον εκπαιδευτικό χώρο και συχνά όχι άδικα. Η μοντεσσοριανή παιδεία κερδίζει την εμπιστοσύνη όλο και περισσότερων ανθρώπων ακριβώς για αυτό το λόγο, γιατί δίνει βάση στον σεβασμό της μοναδικότητας του κάθε παιδιού και αναπτύσσει σχέσεις εμπιστοσύνης και συνεργασίας με την οικογένεια.  Στόχος μας είναι η τάξη να είναι η συνέχεια του σπιτιού  και το σπίτι η επέκταση  της τάξης, και τα δύο τους να δουλεύουν ειρηνικά  και αρμονικά. Στόχος της Μαρίας Μοντεσσόρι ήταν και σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι η εκπαίδευση για την ειρήνη...

                                                                   Σας ευχαριστώ

                              

Γιορτές!

Κι όμως είμαι ακόμα υπό μετακόμιση! Δεν ξέρω πως, αλλά πάντα τα πράγματα στην ζωή μας γίνονται με αργό και βασανιστικό τρόπο που εν τέλει καταλήγει να είναι και ο πιο κατάλληλος. Ο Δημήτρης βαστάει γερά ακόμα όσο φεύγουν τα πράγματα ένα ένα από το σπίτι...Σαν κάτι ταινίες,  είπε εύστοχα τις προάλλες ο Κυριάκος, που εξαφανίζονται σιγά σιγά τα αντικείμενα...Μιας και θα κάνω καιρό να εμφανιστώ, 15 ημέρες, με πληροφόρησε η ευγενική κυρία, ότι παίρνει η μεταφορά του τηλεφώνου (μαχαιριά στην καρδιά!!) αν σκεφτεί κανείς ότι τον Γενάρη ξεκινάω ομάδες γονέων στο εργαστήρι μελέτης της παιδικής ηλικίας για παιδιά 0-3 ετών, σκέφτηκα να σας γράψω κάτι από γιορτές να έχετε κατά νου μέχρι του χρόνου που θα τα ξαναπούμε!!

 Σκεπτόμενη λοιπόν τι να γράψω μου ήρθαν στο νου οι δικές μου γιορτές ως παιδί....

Πάντα θυμάμαι στολίζαμε δέντρο αλλά μυστηριωδώς δεν θυμάμαι τον χοντρούλη με την κόκκινη στολή και τα άσπρα γένια να κατέχει εξέχουσα θέση στο σαλόνι...από άποψη ή από φόρτο εργασίας, μιας και είμαστε πολυμελής οικογένεια με δύο γονείς που εργάζονταν πυρετωδώς και αρκούνταν στα λίγα και ουσιαστικά των γιορτών...όπως και να έχει οι γονείς μου ασυνείδητα το πιθανότερο, επέλεξαν να μην στήσουν ιστορία και σενάριο με καμινάδες και κουραμπιέδες που εξαφανίζονται μυστηριωδώς αλλά να μείνουν στην ουσία..."κάποιος που σ'αγαπά πολύ και σε σκέφτηκε έβαλε αυτό το δώρο κάτω από το δέντρο για σένα" και όταν μεγάλωσα αρκετά άρχιζα να φτιάχνω και εγώ ότι ήθελα και μπορούσα και να το βάζω κάτω από το δέντρο για αυτούς που αγαπώ. Κι είχε μαγεία αυτό, όσο και αν ακούγεται πεζό, είχε την μαγεία της οικογενειακής θαλπωρής, της αγκαλιάς και της αγάπης που έκρυβε μέσα του το δώρο. Αυτή τη μαγεία και την ζεστασιά δεν θα την άλλαζα με τίποτα στον κόσμο γιατί πέρα από τις όμορφες αναμνήσεις με έμαθε και κάτι ακόμα που το κουβαλώ μέχρι σήμερα, να σκέφτομαι και να επιλέγω ή ακόμα και να φτιάχνω με τα χέρια μου δώρα για αυτούς που αγαπώ όποτε νιώσω ότι θέλω να τους τα προσφέρω απλόχερα, και να παίρνω μεγάλη χαρά όταν το κάνω! Πριν επιλέξετε λοιπόν το τι θα πείτε ή θα κάνετε τις γιορτές με το μικρό σας σκεφτείτε ότι τα παιδιά δεν θέλουν πολλά αλλά θέλουν αληθινά!! Το βράδυ της παραμονής μπορεί να γίνει εξίσου μαγικό αν αντί να κοιμηθούν και να περιμένουν κάποιος να αφήσει κάτι στο δέντρο (που πολύ σύντομα θα χρειαστεί να τους εξηγήσετε γιατί κυκλοφορούν πολλοί σωσίες του και άλλα αξιοπερίεργα ερωτήματα που δεν θα έχουν καμιά μαγεία!) μπορούν να μείνουν ξύπνια όσο αντέχουν και να μοιραστούν την ιστορία της γέννησης ή να παίξουν επιτραπέζια με τους γονείς τους θείους και τους παππούδες μέχρι τελικής πτώσεως,να μετρήσουν αντίστροφα μέχρι να αλλάξει ο χρόνος για να πάρουν και να δώσουν τα δώρα, να κοιμηθούν στρωματσάδα οικογενειακώς κάτω από το αναμμένο δέντρο και να υποδεχτούν αγκαλιά το πρώτο ξημέρωμα...και άλλα τέτοια μαγικά που θα γραφτούν τόσο καλά μέσα στην ψυχούλα τους που θα τα θυμούνται όταν κι αυτά θα γίνουν γονείς! Αυτό το τελευταίο με την στρωματσάδα μάλλον θα το εφαρμόσουμε και εμείς  από άποψη και από ανάγκη!!

Η προσμονή για το άνοιγμα του δώρου είναι βαθιά τυπωμένη μέσα μου και η γνώση ότι μου το πήραν οι γονείς μου που αγαπώ το έκανε ακόμα πιο όμορφο! 

Όσο για το τι να κάνετε με τα παιδιά σας τις γιορτές....μείνετε μακρυά από πολυκαταστήματα που με την βουή και τα τραγούδια να αλληλομπερδερδεύονται φέρνουν τα παιδιά στα πρόθυρα ντελίριου και προτιμήστε να πάτε σε εκδηλώσεις με πιο χαμηλούς τόνους. Τολμήστε να "τσαλακωθείτε" και συνοδέψτε τα τραγουδώντας τα κάλαντα στους παππούδες από κοινού! 

 Για όσους έχετε παιδιά κάτω των 3 ετών μια ωραία ιδέα για να τα εισάγετε στο θέατρο αλλά με ήπιο τρόπο είναι να τα πάτε να ακούσουν κάποια παιδική χορωδία με χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Έτσι θα έρθουν σε επαφή με την σχέση θεατή και κοινού αλλά με ανοιχτά φώτα, μουσική και τραγούδια  που τους είναι οικεία, και το σημαντικότερο αυτοί που βλέπουν θα είναι κανονικά παιδιά που τραγουδούν....

Για όσους δεν δω στο συνέδριο σας εύχομαι καλές και ζεστές γιορτές, τα λέμε πάλι του χρόνου όταν επανασυνδεθώ με την τεχνολογία!!! Να έχουμε πάντα τις πόρτες και τις καρδιές μας ανοιχτές !!